فتنهای به نام «شخصیتتراشی»

یکی از دلایلی که حکومت نوپای امیرالمومنین(ع) را در آغازین روزها به زانو درآورد «شخصیت تراشی»هایی بود که در مقابل ولی امر مسلمین صورت گرفت. عواملی که دست به دست هم داد تا همین خواص خودشیفته، فتنهای را در مقابل حکومت علوی رقم بزنند و حکومتی که در رأس آن مقتدرترین و عالمترین انسان تاریخ بشریت بر آن تکیه زده بود شکست بخورد. تاریخ بیش از آن که با ارقام و اعداد و روزهای خود در صعود و سقوط حکومتها قابل مطالعه باشد، از حیث عبرتآموزی قابل مداقه است. جریانهایی که اگرچه در کوچههای کوفه اتفاق نمیافتد اما در گوشه کنار روزگار ما در حال بازتولید است. البته این بار نه در قامت صحابه پیامبر(ص)،بلکه در لباس خواص بیبصیرتی که داعیه انقلاب و همنشینی و همخونی با امام راحل را دارند. شخصیتهایی که گاه جمعیتی را به انحراف و نظام اسلامی را به چالش کشیدهاند. چه حکومت علوی در عراق عرب و چه جمهوری اسلامی ایران در 1400 سال پس از وقایع کوفه. فلذا بازخوانی هر روزه فرآیندی که مانع رشد نظام اسلامی در دوران آغازین اسلام شد امری واجب است. اگر بخواهیم سهم خواص در تضعیف حکومت علوی را بررسی نماییم چند عامل بیش از بقیه به چشم میخورد. اولین عامل مشغول نمودن حکومت اسلامی به جنگهای داخلی. سه جنگ داخلی جمل، صفین و نهروان که هر سه توسط خواص کلید خورد و حکومت نوپای امام را با مشکلات عدیدهای مواجه کرد...